The Exorcism of Sathish Kumar, MBA - my novel

My first novel, "The Exorcism of Sathish Kumar, MBA" has been published by Tata Westland publishers. The book came out in ebook format this week. The Print edition will be out next month.

Brief Introduction
-----------------------
The novel is a thriller/fantasy set in Chennai. The hero, Arjun Palani, is an young man, fired thrice from IT companies in a career of four years. He is asked to join a strange team of top managers as the IT company, BSD Technologies, is collapsing. A set of tasks are assigned to him (the first one is to get ganja, btw), while he starts suspecting that a crazy man is held in the top floor of the building. 
The novel takes us through Arjun's adventures, while unravelling a plot by the hedge fund company, PH Capital. It involves drones, Wikileaks, Anonymous India, a dangerous computer worm, sorcery and finally, to top it, a trip across the Vaitharani river to the world of the dead.

Links you can download the ebook from:
Amazon
Flipkart
Google Play

http://store.kobobooks.com/en-US/ebook/the-exorcism-of-sathish-kumar-mba

http://ebooks.newshunt.com/Ebooks/ManageHomePage.action?bookId=38201&language=default

My notes to publicist
----------------------------

The computer worm in the story, named "Blaze" is named after "Flame" an actual worm that infected Iranian computers. Most evidence points to the United States and Israel government as behind Stuxnet and Flame.
Link below is the Wired article on Stuxnet:
"How Digital Detectives Deciphered Stuxnet, the Most Menacing Malware
in History"
http://www.wired.com/2011/07/how-digital-detectives-deciphered-stuxnet/

A normal virus affects computers and steals or destroys data. Stuxnet, on the other hand, tries to control physical machines, such as the huge centrifuges in nuclear reactors. These machines are controlled these days by software instructions. Stuxnet then messes up the instructions and causes them to malfunction. If these grow, then companies can use them against rivals for industrial sabotage. Similarly drones are controlled by an operator far away from the battle field. These are cheap and small - so they can be used by police forces and by companies to spy on a large number of people. The two more weapons not mentioned in the book are pervasive surveillance and fighting robots. Taken together these show a frightening future, which is countered by other technical successes such as the internet and community bonding in this age.

Who is Scared of the AAP? - The Pelican Brief in India

Recently Arvind Kejriwal was reported to have said "Do not pay electricity bills". That is, this is what the headlines said. What Kejriwal actually said was, "We would do an audit of the power companies. It will take a few months. In that time, people who want to pay their bills can pay. But others have the right not to pay until this audit is done".
What is this audit he is talking about? To find out the details, follow me below:
Delhi has privatized electrical distribution companies (discoms). These have been given licenses, by the Delhi Electric Power Regulatory Commission (DERC) based on the Delhi Electricity Reform Act 2000. Currently BSES, which is a Reliance subsidiary and NDPL, which is a Tata subsidiary hold these licenses. So, they supply electricity in Delhi, not the government.
Now, Sheila Dikshit claimed in August that Delhi residents pay the lowest among metros. She "fudged" the truth here - Delhi power tariff IS actually high - but the government has tried to "subsidise" this cost for low unit users. But note where this "subsidy" goes - the government still has to pay the raised cost from taxpayer money to the private discoms. In other words, Delhi power situation is a corporate windfall for Reliance and Tata.
Per se this may be fine - but AAP (and the BJP) believe that the power companies are gouging the customers. There have been steep hikes in the past two years, with the companies wanting more January 2014. 
Now here comes the crux - AAP wants a public audit of these companies, and has suggested that with this audit's results they can cut down the cost of power.
The corporations do not want that audit. Please read BSES FAQ on this issue (item 8 below). http://www.bsesdelhi.com/HTML/faq_issues.html.
So the power companies are claiming that they CANNOT be audited. 
And they are wrong. They are hoping you won't notice, but the license agreement they signed AUTHORISES the government to audit them using an independent auditor any time the government wants. Here is the license agreement for BSES (clause 7, page 20):http://www.derc.gov.in/Licensees/Licensees/distribution%20licensees/BYPL.pdf

What is amazing to me is the audaciousness with which a company that handles public resources, can claim that they cannot be audited! As an example, this is similar to telcos that handle 2G, 3G spectrum claiming they cannot be audited!
In other words, the AAP is actually asking for something that the government has the right to ask. And the companies (Reliance, Tata subsidiaries) do not want that. They have millions to lose if the AAP implements the audit.
So, suddenly you have scary screaming headlines and PR campaigns on social media smearing the AAP.

Commercial and Literary writing - Jeyamohan's Q&A

Very happy news - attended Jayamohan's Q&A at Panuval book shop. I like his writing very much. Unfortunately, asked a question and got him angry. It seems to be my "raasi". I still think his answer was not correct, but I learnt not to argue with a guy holding a mike. Whole exchange is below. I should write it in Tamil, but computer problem:

In Jeyamohan's website he has a link - here: http://www.jeyamohan.in/?p=41143
You can read the link and see that he is saying how he selects stories by others for his website. He says there are different kinds of stories - one is commercial model. Then he proceeds to clearly diss this model - he says they are "taken from other stories". He compares them with Kodambakkam (Tamil film) stories. He proceeds to say a lot of different things. Then he compares it with literary stories, which he says, have structural flaws but are, clearly "better".
A month back he wrote an article in Tamil Hindu, where he said we need more commercial writers in Tamil, because only then overall reading will increase- and that this space has been taken by English commercial writing (very true). If overall reading goes up, literary reading will also goes up.
Now, I had a vague question, but I already knew he was not very correct in his comments. I mentioned these two articles, and I said, "The split between commercial and literary exists in every language's lit. Therefore much work has already been done on this space. Why do you have to redefine it in the above form?"
What I should have asked is, "if you have such a low opinion of commercial writing, then why would any one write it? Why should someone do it just so literary writers eventually get readers?"
But clearly I phrased it wrong, and got caught.
He started telling me about Harold Bloom and mentioned a lot of different Western authors who have said the "same thing". I made a comment about Harold Bloom which irritated him. He said, "Only after reading all this I am coming and sitting here". He said, "Therefore, the distinction between commercial and literary fiction exists"
I tried to say something and he said, "Accept what you said is wrong and then we can proceed".
I said, "I can accept, but that was not my question at all".
He immediately softened and said, "I am sorry I am being harsh".
I said, "That is fine. After all, I have been reading you for some time".
People laughed and he seemed to relax. But I persisted.
I said, "I did not state that the split between commercial and literary fiction does not exist. My question was why would you say writers of one of those forms is not very sound?"
He said, "That is not what I said. I said commercial stories may have better structure." (He is correct there, but anyone can read the above link and decide if he is positive or negative about such writers. He actually talks about good form as if it is something writers "use").
Then he proceeded in making a series of claims. He was entertaining, but I thought all of those were pretty wrong statements. You can decide for yourself.
First,he said we may read something in New Yorker etc (somehow he got that I had been "abroad"), but real literature is in small literary magazines in English too. In other words, he was conflating writing in counter culture style magazines with literature. While they may be, saying New Yorker etc are not the place for literary stories is shocking. It means his definition of literature and commercial is already completely at conflict with what most people accept. 
Second, he said writers of commercial stories decide what their audience wants and then write. Pretty major claim and not true. He mentioned how Hollywood market research works - which is true, but we were not talking about movies. Even in movies, he was talking about James Bond.
Third, he said for many commercial English fiction, the editors decide a major part of the story. Again, not true. Editors do not have the time anywhere to sit and baby sit an author through his book. 
Then he started talking about Kodambakkam again. At this point, I realized I had to shut up when another person has a mike.
I think what happened was he decided to choose extremes of commercialism and literature.
To me, it still seems odd that he would claim this. What he means when he says "commercial" seems not to be an accepted form of writing at all. If all that he says were true, popular writing cannot be a valid form of creative expression or art at all. He keeps comparing it with the situation in movies, which is doing a disservice to popular-fiction writers.
But, he still wants commercial fiction to be written, so that more readers come in!
But I still liked him in the meeting, since he has a very deep intellect, very sharp, excellent debater. He is still great, but I may not communicate with him much.

Fantasy writing in Indian English

Indian English commercial fiction has been tapping somewhat into Fantasy territory for the past few years. The Immortals of Meluha, for example, belongs to the fantasy genre. Along with it have come novels such as "Govinda" which offer different varieties, that border on fantasy.
Many of these books currently seem to use the mythological sources of Mahabharatha and Ramayana.
But I believe the real sources of myth writing in Indian English should go farther back - to the myths of Ashwini Kumaras or Vritra. These are parts of more ancient memory, and can be more effective than working with the Mahabharatha.
J.R.R. Tolkien, who is considered the early father of Fantasy writing, did not use Biblical myths for his Lord of the Ring series. Instead he went to the Scandinavian and Icelandic myths. This is because they are more ancient and serve an excellent setting.
Try to recall your earliest childhood memory. For me, it was a memory of a boat, going across a small lake. Into the lake a small stream was feeding as a tiny fall.Whenever I recall it, I have a sense of loss, as well as the feeling that I am looking at it through a curtain. It has a vague, hard to catch sense.
Now, look back at our history and myths. The Ramayana and the Mahabharatha are great stories, but they are similar to our memories from, say, teenage. They are clear and easy to recall.
Go further back; in the case of our culture, the Rig Veda period, early Vedic myths appear more ancient - as if we were in our infancy then. These myths have the same vague, hard-to-catch sense, because our culture was at its infancy then. Rig Vedic hymns seem magical. The Gods of those times, Mitra, Soma, Varuna, Indra - these gods are very old. They say these gods appeared even before Indo-Iranian culture. The earliest references to them are in the Mitanni kings of West Asia, in an invocation.
I think our mythical writing and fantasy material should go back to this period - and not rest with the Mahabharatha or Shiva Purana.

Tamil short story - உப்புக் காங்கிரஸ் – தோற்றமும் முடிவும்

My Tamil short story - உப்புக் காங்கிரஸ் – தோற்றமும் முடிவும் was published in solvanam.com today. Please read and comment. Excerpt below:

தண்டியில் உப்பு எடுக்க மகாத்மா யாத்திரை செய்த சமயம், 1930-ம் வருடம், கல்லிடைக்குறிச்சி ஜூனியர் கிரிக்கெட் கிளப்பைச் சேர்ந்த நாங்கள், கல்லிடைக்குறிச்சி உப்புக் காங்கிரஸை உருவாக்கினோம். நாடெங்கும் சுதந்திரக் காற்று வீசுகையில், எங்கள் பங்குக்கு வெள்ளைக்காரனை உயிரை வாங்க முடிவு செய்தோம். காங்கிரஸின் முதல் கூட்டத்தில், எங்கள் முதல் நடவடிக்கையாக குண்டு போட வேண்டும் என்று ஆறுமுகம் விருப்பம் தெரிவித்தான். எங்கே, எப்படி என்ற கேள்விகள் ஆறுமுகத்தின் கோபத்தைக் கிளறி விட்டது. எங்களை மிதவாதிகள் என்று குற்றம் சாட்டினான். “வைஸ்ராய் மேல குண்டு போடலாம்,” என்றான். வைஸ்ராய் கல்லிடைக்குறிச்சி வரும் வரை பொறுக்க வைத்திக்கு இஷ்டமில்லை. “போலீஸ் ஸ்டேஷன் மேல குண்டு போடுவோம்,” என்றான். 

More at solvanam.com

Six Rules on Public Protests for Facebook Commentariat

1. DO judge a popular protest by the merits of its demands - not by political alignment. The attempt to impose a political "party alignment" on a popular protest (such as anti-corruption, sri lankan issue or rape protests) makes no sense because the protesters are public, and they may have different affiliations. What matters is their public demands.
2. Do NOT insult any substantial protest by saying "media created it". Media has no capability in manufacturing news with such a massive conspiracy in which thousands of people participate. You are stupid if you think NDTV is filling buses with protesters to get TRP ratings. That is not how media works.
3. Do NOT ask protesters why they are not protesting something else. For example, asking the Delhi rape protesters why they are not protesting rapes in Kashmir is absurd for many reasons. a) That they did not protest something does not mean they agree with it. b) Protests about one issue may actually help other issues and c) Protesters are individuals who feel excited about something. It is not some collective conspiracy.
4. Do NOT ask, after the protests die down why they died down. They died down because all public protests die down at some point. This should be common sense, public has jobs and cannot be out in the streets fighting 24 hours.
5. Do NOT ask, AFTER the protests what they accomplished. That they came out and fought means something. That is the case for anti-corruption or Delhi rape protests.
6. Do NOT look at one individual who shows up in some stage and try to make the entire protest about that person. This is what Arundhathi Roy and Gail Omvedt tried to do for the Anti-corruption struggle; and the Manmohan Singh government did for the Koodankulam protesters. As writer Jeyamohan said, popular protests are usually big tents - they cannot turn away people we don't like, sitting in our couch at home. Do not fall into smear tactics.

If a movement has demands, and the demands are reasonable, then support it. If not, do not support it. All else are distractions.

IPL scandal benefits Indian politicians

Whenever a scandal happens - coalgate, 2G, IPL - a section of media and commenters talk about how this is horrible because people may lose their trust in government or BCCI etc.
It occurs to me that the Indian politician BENEFITS a lot from the public's loss of trust, whatever be the institution. The Indian politician survives on two popular myths:
1) That corruption is "inherent" in India - for cultural, religious or social reasons, and
2) That the situation is impossible to change
It is these myths that the anti-corruption protests challenged. It was not Jan Lokpal that scared these guys; it was the blowing of these two myths. 
A scandal such an IPL, even though it does not have anything directly to do with politics, still BENEFITS the Indian politician, because the public's lack of trust in ANY elite institution makes it easy to force them to give up and sink into apathy. A population that mistrusts any institution also mistrusts each other.
Social mistrust is the single best investment that the Indian political class has. They will try everything to perpetuate it, and have no interest in solving it.
In fact, I predict that they will BUILD entire institutions, and then show that they are corrupt, JUST to reinforce mistrust and perpetuate the myths above. The IPL may just be one such.

Sameer Kamat and Booksoarus

Posting after a long time.
I tried writing in English last year; and found it fun. Have been on longer writing projects for the past two years, with the screenplay, a Tamil novella, an English novel and a second one that I am writing now. The intensive writing is enjoyable and I learnt a lot.
For commercial English fiction, for the first time, you can at least make "submissions" and have your work read. That is a great relief compared to Tamil publishing where you have no idea where to go. Many English publishers have websites where they specify submission rules.
It is easy to learn the after-writing submission process online. I learnt some details from Sameer Kamat's website here.
Sameer has published a non-fiction book called Beyond the MBA Hype (Harper Collins); but he also offers useful information on the publishing industry, self-publishing, literary agents and so on.
He has recently founded a new website named Booksoarus.com. It offers advice on creative writing. I am hoping it would become a forum for Indian writers.
I will be back to regular posting soon, if anyone is reading at all.

My Tamil story - ஒற்றாடல் - in Solvanam.com

My Tamil novella ஒற்றாடல் has been published in the online magazine Solvanam.com.
Links and short intro are below:
ஒற்றாடல் - காட்டூர் கோட்டை  - Part I
ஒற்றாடல் - நரசிம்மாஸ்திரம் - Part II

காட்டூர்க் கோட்டை தரை மட்டமாகி இருந்தது..

பேச்சி மலையின் மேலிருந்து பார்க்கும் போது பெரும் புழுதிப் புகை கிளம்புவது தெரிந்தது..

என் உள்ளம் கொதித்தது. கைகள் நடுங்கின.

“போகலாமா? இப்பொழுது கிளம்பினால் பள்ளியூர் போகச் சரியாக இருக்கும்”, என்றான் வழுதி.

நான் அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தேன். சற்றுத் தள்ளி, ஒரு பாறையின் மேல் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தான். வாயில் வெற்றிலை. நான் பார்க்கும்போது சத்தத்துடன் அதைத் துப்பினான்.

என் மனதில் எழுந்த கோபத்தை அடக்க முயன்று தோற்றேன்.

“என்னுடைய முதல் போர் இது”, என்றேன்.

அவன் என்னைத் திரும்பிப் பார்த்தான்.

“வாழ்த்துக்கள்” என்றான்.

“புறமுதுகிட்டு ஓடுகிறோம்”

அவன் எழுந்து குதிரையைத் தட்டிக் கொடுத்தான்.

“நல்ல வேளை குதிரை கிடைத்தது. இந்த மலைகளில் குதிரையில்லாமல் தப்பி ஓடுவது கஷ்டம்”, என்றான்.

“பல முறை ஓடிப்  பழக்கம் போலிருக்கிறது?” என்றேன் நான்.

அவன் ஏறிக் கொண்டான். என்னைப் பார்த்துக் கை நீட்டினான்.

நான் தயங்குவதைப் பார்த்துச் சிரித்தான்.

“ஒற்றர்கள் புறமுதுகிட்டு ஓடலாம். சாத்திரத்திலே சொல்லியிருக்கிறார்கள்”, என்றான்.

குதிரை தட்டுத் தடுமாறி காட்டுக்குள் நுழைந்தது.

My Tamil short story in Solvanam

One of my short stories, ரசிகன், has been published in the Tamil Online magazine - சொல்வனம் (Solvanam.com).
Link: http://solvanam.com/?p=23073
Few lines:

வர்ணம் பாடி முடித்ததில் இருந்து நானும் கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன். உட்கார்ந்திருந்த பத்துப் பேர் ஒருவர் ஒருவராகக் கரைந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

ஒவ்வொருவரும் எழுந்து போகும் போது முறைத்துப் பார்த்தேன். ஓங்கி ஓங்கித் தாளம் போட்டேன். பாடிக் கொண்டே உச்ச ஸ்தாயியில் முகம் சுளிக்கக் கூட முயற்சி செய்தேன்.

போனவர்கள் இன்னும் வேகமாக அகன்றார்கள்.

அலுவலக நண்பர்கள் இருவர் எழுந்து ‘தம்’ அடிக்கப் போவதாகக் கை காட்டிச் சென்றார்கள். திரும்ப வரவேயில்லை. தனி ஆவர்த்தனம் நெருங்கியது. மிஞ்சி இருக்கும் நாலு புண்ணியவான்கள் அகன்று விடுவார்களோ என்ற பயத்தில் மிருதங்கத்தானைக் கண்களால் கெஞ்சினேன். அவனோ இரக்கமேயில்லாமல் ஆவர்த்தனம் தொடங்கினான். பளார், பளாரென்று காது கிழிய அவன் அடித்த அடியில் மூன்று பேர் நெஞ்சைப் பிடித்துக் கொண்டு ஓடினார்கள்.

எனக்கு என்ன செய்வதென்று புரியவில்லை. உட்கார்ந்திருந்த ஒருவருக்காக இன்னும் முக்கால் மணி நேரம் பாட வேண்டுமா? இல்லை நிறுத்தி விட்டு வீட்டுக்குப் போய் டி.வி பார்க்கவா?

Muslim Policemen in Gujarat story - ToI could have wrong data

A couple of days back, I found a Times of India story circulating in Facebook. The story is here:
Gujarat Tops States in number of Muslim policemen.
The story says that ToI filed a RTI inquiry to the Union Home Ministry for the number of Muslim policemen in all states and their percentage as part of the total police force in each state. When they got back the numbers, they found that Gujarat actually had the best stats among all the states for which data was available.
Gujarat, according to ToI, had 47,424 policemen in total. of them 5021 were Muslims.
This story did not pass the smell test for me.
In the past few years, Narendra Modi, CM of Gujarat, has become a controversial figure. He was CM during the 2002 Gujarat riots. Then he reinvented himself as a "growth" leader. A vocal set of supporters cheer him on (such as during the Nano deal). Some journalists have responded by showing that the Gujarat "story" is not without flaws. They cite some numbers, the other side cites some numbers and it is all confusing.
The above article's focus on Muslim policemen in a police force seemed unusual to focus on. I have a hunch that Muslims are severely underrepresented in the police force (as in many other jobs) all through India. I can understand that in different states the percentage will be different. But, Gujarat was the best in representation? Not even second or third? The very state that people were arguing over? It seemed unlikely to me. So, I did some investigation of these numbers.
First, the number of Muslim policemen and the number of total policemen in each state is available in the National Crime Records Bureau (NCRB). This is a government website. If you click on Crime 2011 in the left hand bar in that website, choose Tables and Go to the Table 17.12, you will find the breakdown of Muslim, SC, ST policemen in each state in India as of 2010.
When people quote crime statistics in India, they use the NCRB data. They supply raw data that you can analyze yourself.
In other words, Times of India need not have filed an RTI query at all. The information was at a Google search away, in a government website.

Now, take a look at the numbers for Gujarat and you will immediately see that they are different from the Times numbers.
                                                     NCRB                                       ToI
Number of Total policemen          71670                                       47424
Number of Muslim policemen      3087                                         5021
The NCRB shows a 4.3% representation in Gujarat, a lot different from the 10% they have from ToI data.
Now, I used the NCRB data and tried to see for a few states, how Gujarat held up to "the best representation. The numbers are below:

State	Population(2001)	Muslim Population(2001)	Percent in General	Size of Policeforce	Muslims in Policeforce	Muslim Percent in Police	Difference(%)
Tamil Nadu	62405679	3470647	5.56	95745	3061	3.19	-2.3
Andhra Pradesh	76210007	6986856	9.16	89404	8933	9.99	0.82
Madhya Pradesh	60348123	3841449	6.36	72505	2583	3.56	-2.80
Gujarat	50671017	4592854	9.04	71670	3087	4.30	-4.75
Haryana	21144564	1222916	5.78	50365	415	0.82	-4.95
Kerala	31841374	7863842	24.69	45003	3567	7.92	-16.7
Karnataka	52850562	6463127	12.22	74699	4796	6.42	-5.80

In other words, Gujarat is not on top, but not on bottom either. It is certainly not the best state for Muslim representation in police force; nor does that representation EXCEED the population percentage of Muslims. Tamil Nadu, Andhra and Madhya Pradesh are better and Haryana is about the same as Gujarat.
It is possible that the NCRB numbers are wrong, and the ToI numbers are right, but I doubt it. The total numbers correspond with other data such as density of policemen in the NCRB data.
ToI should explain why they focussed on this number; and why they did not just pick it up from the NCRB website.

How Leftist Intellectuals Got It Wrong on IAC

An year and a half after the first Anna Hazare protests, I think we can reflect on how it was perceived by intellectuals.
The first thing that we understand is how wrong our famous public intellectuals were. The Hard Left completely dropped the ball on the movement. They proclaimed the supremacy of the Parliament (Constitution is supreme in India, not Parliament. Thus, Anna's rights to protest sup

erseded Parliament's sanctity). They denounced IAC as corporate stooges.
Arundhathi Roy deserves special mention as presenting some of the dumbest criticism of IAC. She called Anna Hazare as a demogogue and then without any irony, asked the media to show porn instead of covering the protests. Meanwhile she was found cheering on protesters in Egypt and Tunisia!
How true were her comments on IAC? After an year and a half, it is obvious that her accusations of them were completely false. She presented them as Trojan Horses for corporates to subvert democracy. But IAC has actually been the most effective voice against RIL, or Tata.
P.Sainath and Justice Markendaya Katju were equally wrong and clueless about the Jan Lokpal bill itself. They accused IAC of being elitist - as if they were not elites themselves.
Why did these people, who are hailed as India's foremost public intellectuals go so wrong?
One, the mediocrity that we see all around in India is common in the "intellectual" sphere also. In other words, some of these people are probably not as smart as they are made out to be. Their arguments will be dismissed out of hand in a well-informed democracy.
Second, these people and most of the Left, for some reason, hates the middle class. They think the middle class is somehow uniquely self-centered; and years of trying to push the interests of the poor has tired them out and caused them to lose perspective (I think this is the case with P.Sainath, whom I respect enormously).
A true Marxist analysis would show that the middle class is absolutely right in looking to its interests. India's middle class is huge, and therefore their concerns may actually impact the nation favorably.
Thirdly, the Left did not make any substantive analysis of the case presented by IAC. Public corruption is, indeed, one of the most important root causes for the majority of suffering in India (others are the caste system, and gender issues, both of which can be addressed only when the government is competent and trusted). I did not see any actual, substantive, arguments from the Left that this was NOT the case. There were mostly polemics, but no actual understanding of how government works.
Government incompetence and corruption affects everyone; and hurts the poor the most. This is not an issue of trains running on time. We will cover this in a separate post.
Finally, some of "opinion" in India is structured around subtle signals. More than having a consistent political world view (such as liberal, libertarian, conservative and so on), Indian opinion makers simply signal to each other and the public on what tribe they belong to. Any issue is used for these signals, than to analyze the issue itself. Arundhathi Roy was not so much commenting about IAC, or the substance of their protests - she was instead signaling her role as a member of the Hard Left, someone who worries about the poor; as someone who was "bucking the trend"; someone who thought the middle class were mostly propagandized idiots. Most of her energies had been invested in these signals than on any real world concerns.
One example is Gail Omvedt's much circulated article linking Anna Hazare with some Manuwadi party. The entire article was structured around one single item - that a nutcase Manuwadi guy was seen in Jantar Mantar during the protests. This was then used to shower self-righteous anger at the IAC movement and denounce them as casteist. The article had no merit.
Let us assume the IAC is actually casteist. Does that have any bearing on their particular protests? Their Jan Lokpal bill was not a secret. It was out there, along with the differences with the government bill.
An overarching theme of the intellectual and public response to IAC is the social distrust that spans our nation. This distrust is mostly caused by corruption. It enables a moral judgemental view of politics, than anything based on substance.

Tamil Short Story - மனைவி அமைவதெல்லாம்

பத்து வருடம் முன்னால் எழுதிய கதை. 

Copyrighted to me.

My new story, a Chola period Tamil historical novella, is at Tamil Story - ஒற்றாடல் 

மனைவி அமைவதெல்லாம் 

------------------------------------

இரா.இராமையா

ரிசப்ஷனுக்கு முன்னால் ப்யூட்டி பார்லரில் கண்ணில் வெள்ளரிக்காய் வைத்துக் கொண்டு நாற்காலியில் சாய்ந்து உட்கார்ந்திருந்தாள் மாலா. 

"என்னடி தூங்கிட்டியா?" என்று கவிதாவின் குரல் கேட்டது.

"இல்ல..என்ன சொல்லு"

"பிரதாப் உன் கிட்ட எதாவது பேசினாரா?"

"இன்னும் ஒண்ணும் சொல்லலடி."

"ஆனா எப்போதும் எதாவது சொல்ல வர மாதிரி இருக்கார்?"

"எனக்கும் அப்பிடித் தான் தோணுது. பக்கத்துல குனிவேன். பாத்தா எதுவும் சொல்ல மாட்டாரு."

"அவர் ஃபிரண்ட்ஸ் யாரும் கல்யாணத்துக்கு வரலியா?"

"அலையாத..ரிசப்ஷனுக்கு வருவாங்க."

*************

மாலை ரிசப்ஷன் நடந்து கொண்டிருந்தது. பிரதாப் எல்லோருக்கும் 

கை கொடுத்தான். மாலா எல்லோருக்கும் வணக்கம் சொன்னாள். வீடியோ எடுப்பவர் முன்னால், பின்னால், சற்றே சாய்ந்து, தள்ளி இருந்து ஸூம் செய்து எல்லாம் படம் எடுத்தார்.

பிரதாப் அவரிடம், "அடுத்த படத்துல எனக்கும் ஒரு ரோல் குடுங்க", என்றான். மாலா சிரித்தாள்.

அவன் அவள் அருகே குனிந்தான். ஆனால் வழக்கம் போல 

எதுவும் சொல்லவில்லை.

****************

முதலிரவு அறையில் மாலா நுழையும் போது பாத்ரூமுக்குள் குளிக்கும் சத்தம் கேட்டது. வர வர தண்ணீர் எங்காவது கொட்டும் சத்தம் கேட்டால் பக்கெட்டை எடுத்துக் கொண்டு ஓட வேண்டும் போல இருந்தது. மாலா படுக்கையின் ஓரம் உட்கார்ந்து உலக வாழ்க்கையின் அநிச்சயத்தைப் பற்றி யோசித்தாள். 

பிரதாப் பாத்ரூமில் மேலெல்லாம் சென்ட் அடித்துக் கொண்டு வெளியே வரும் போது மாலாவின் குறட்டைச் சத்தம் தான் கேட்டது.

*******************

காலையில் மாலா எழுந்த போது பாத்ரூமில் குளிக்கும் சத்தம் கேட்டது. சற்றுக் குழப்பமாக இருந்தது. பிறகு அன்று தான் புகுந்த வீட்டில் புகுகிறோம் என்கிற நினைவு வந்து மற்ற எல்லா எண்ணங்களையும் அழித்தது.

மாப்பிள்ளை வீட்டார் வரும் போது ரயிலில் வருவது போலக் கையை வீசிக் கொண்டு வந்து விட்டுப் போகும் போது லாரி போன்ற ஒரு பெரிய வேனில் கிளம்பினார்கள். உள்ளே பரிசுப் பொருள்களின் அடைசலில் மாலா காலை உயர்த்தி ஒரு அண்டாவிற்குள் வைத்தவாறே வரும் போது பிரதாப் பக்கத்தில் நெருங்கி உட்கார்ந்திருந்தான். அவன் கால்களும் ரொமான்டிக்காக

அதே அண்டாவிற்குள் இருந்தன.

"வாழ்க்கையக் கை கோர்த்திட்டுத் தொடங்காம கால் கோர்த்திட்டுத் தொடங்குறோம்", என்றான்.

மாலா சிரித்தாள். 

பின்னாலிருந்து ஒரு கனத்த குரல், "என்ன விக்குதா?" என்று கேட்டது.

"இல்ல மாமா", என்றாள் மாலா.

வேன் திடீரென்று மிக அமைதியானது. பிரதாப் மெல்லிய குரலில், "கேட்டது எங்க பாட்டி", என்றான்.

மறுபடியும் அதே கனத்த குரல், "மாமாவா? என்ன செவிடா?" என்றது.

பிரதாப்பின் அப்பா, "விடும்மா. ஏதோ தெரியாம பேசிட்டுது", என்றார்.

*****************

வீட்டுக்குள் போனதும் பிரதாப் குளிக்கப் போய் விட்டான். மாலா அறையை விட்டு ஹாலுக்கு வந்தாள். பாட்டி அவளைப் பார்த்து, "வா, இப்பிடி வந்து உக்காரு", என்றாள்.

"இல்ல...வேல எதாவது இருந்தா...", என்றாள் மாலா.

பாட்டி யோசித்து, "அதுவும் சரி தான். போய் வேலையைப் பாரு", என்றாள்.

ஏதோ சம்பிரதாயத்துக்குச் சொல்லப் போய் இப்படி ஆகி விட்டதே என்று தோன்றியது மாலாவுக்கு.

பாட்டி திடீரென்று இடிஇடி என்று சிரித்தாள். தொடையைத் தட்டிக் கொண்டே சிரித்து விட்டு, "சும்மா உக்காரு. இன்னிக்கு லீவு", என்றாள். 

பாட்டி, தாத்தாவாகப் பிறந்திருக்க வேண்டியவள்.

  **************************

அன்று இரவு பிரதாப் குளித்து விட்டு வந்த போது மாலா படுக்கையில் உட்கார்ந்திருந்தாள். 

"நீங்க ஏன் ஒரு நாளைக்கு இவ்வளவு முறை குளிக்குறீங்க?" என்று கேட்டாள் மாலா.

அவன் அவளை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்து, "எவ்வளவு முறை?" என்று கேட்டான்.

"இன்னிக்கு மட்டும் ஒன்பது முறை."

அவன் யோசித்து, "ரவுண்டா பத்து முறை குளிச்சிட்டு வரேன்", என்றான்.

அவன் வேடிக்கைக்குச் சொல்கிறான் என்று நினைத்து அவள் சிரித்தாள். அவனோ மறுபடி குளியலறைக்குச் சென்றான். தண்ணீர் சளேர், சளேரென்று விழும் சத்தம் கேட்டதும் மாலாவுக்கு முதல் முறையாகக் கவலை எழுந்தது.

***************************     

எல்லோரும் வட்டமாகத் தரையில் அமர்ந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். புது மணப்பெண் என்பதால் மாலா டி.விக்கு முதுகைக் காட்டுமாறு உட்கார வேண்டி இருந்தது. முதல் இரண்டு நாள் 'அண்ணாமலை'யைக் கழுத்தை வளைத்துத் திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்துக் கழுத்து வலித்தது.

பாட்டி டி.வியை விட்டுக் கண்ணே எடுக்கவில்லை. யாராவது பேசினால் அவர்களைப் பார்த்துக் கத்தினாள். எல்லோரும் பாட்டிக்குப் பயந்து பாத்திரங்களை ஸ்லோ மோஷனில் நகர்த்தினார்கள்.

விளம்பர இடைவேளை வந்ததும் பாட்டி கம்பீரமாக 'உம்' என்றாள்.

எல்லோரும் பேசத் தொடங்கினார்கள்.

"என்னடா..இன்னிக்கு ஆபீசுல என்ன ஆச்சு?" என்று கேட்டார் மாமனார்.

"ஆஃபீஸ் போலப்பா. லீவுல இருக்கேன்."

"ஓ.."

இதற்கு மேல் தந்தையும் மகனும் பேசிக் கொள்ள எதுவும் இல்லாமல் சும்மா இருந்தார்கள்.

பாட்டி மாலா மேல் கவனத்தைத் திருப்பி, "மாலா..எதுனா பேசு", என்றாள்.

மாலா தீவிரமாக யோசித்து, "வந்து..", என்று தொடங்கினாள்.

டி.வியில் மறுபடி சீரியல் தொடங்கியது. பாட்டி, "சும்மா கிட", என்றாள்.

அடுத்த விளம்பர இடைவேளைக்குள் பிரதாப் சாப்பிட்டு முடித்து விட்டு, "குளிக்கணும்", என்று கிளம்பினான்.

மாலா அவன் போன பிறகு, "ஏன் அடிக்கடி குளிக்கிறார்", என்று கேட்டாள்.

மாமனார் விட்டத்தைப் பார்த்தார். மாமியார் சாப்பாட்டைக் கவனித்தாள்.

பாட்டி, "ஏன்? உங்க வீட்டுல யாரும் குளிக்க மாட்டீங்களோ?" என்றாள்.

"இல்ல...இவ்வளவு முறை குளிக்கிறாரே..அதான்."

"அவன் தாத்தா மாதிரியே இருக்கான். அவரும் இப்பிடித் தான். ரொம்ப சுத்தம்."

மாலா சற்று நிதானித்து, "ஒரு வேள ஸைகலாஜிகல் பிராப்ளமோனு.." என்றாள்.

பாட்டி, "என்னாது அது?" என்றாள்.

"மனோதத்துவ நோய்", என்றார் மாமனார்.

"இன்னாடா சொல்ற?"

மாமியார் குறுக்கே புகுந்து, "உங்க பேரன மென்டலுன்றா", என்றாள்.

பாட்டி சிங்கம் போலத் தலையைத் திருப்பி மாலாவைப் பார்த்தாள்.

"யாரு மென்டல்?" என்று உரத்த குரலில் தொடங்கினாள்.

திடீரென்று பாட்டி, மாமியார் எல்லோரும் அமைதியானார்கள். 

சீரியல் தொடர்ந்தது. மாலாவுக்கு வயிற்றைக் கலக்கியது. இந்த உரையாடல் அவள் நினைத்ததைப் போலப் போகவில்லை. பாட்டி முகத்தை நோக்கினாள். இப்போது அதில் சாந்தம் தவழ்ந்தது. சீரியல் முடிந்த பின்னர் உயிருக்கு உத்தரவாதமில்லை.

******************************

பிரதாப் குளித்து விட்டு வந்த போது மாலா படுக்கையில்

உட்கார்ந்திருந்தாள். அழுது கொண்டிருந்தாள். அவன் ஆச்சரியத்துடன் அவளைப் பார்த்து, "கவலப்படாத..அண்ணாமலைக்கு ஒண்ணும் ஆகாது",

என்றான்.

இதைக் கேட்டு மாலா இன்னும் பெரிதாக அழத் தொடங்கினாள்.

பிரதாப்புக்கு என்ன செய்வதென்று புரியவில்லை. அவள் அருகில் அமர்ந்து "பாட்டி எதுனா சொன்னாங்களா?" என்று கேட்டான்.

மாலா இல்லை என்று தலையாட்டினாள்.

அவன் அவளை மகிழ்விக்கும் நோக்கத்துடன், "ஹனிமூனுக்குப் போலனு வருத்தப்படாத. இன்னும் ஒரு மாசத்துல குத்தாலத்துல சீஸன். போயிட்டு சுகமா குளிச்சுட்டே இருக்கலாம்..", என்றான்.

மாலாவின் அழுகை அதிகமாயிற்று. "நீங்க ஏன் இவ்வளவு முறை

குளிக்குறீங்க?" என்றாள்.

"என்ன சொல்ற புரியல.."

"ஏன் குளிச்சிட்டே இருக்கீங்க?"

பிரதாப் மௌனமானான். அவள் அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவன் பரிதாபமாக, "இந்த வெயில்ல இது ஒரு கேள்வியா?" என்றான்.

"எனக்குக் கவலையா இருக்கு. எதாவது டாக்டர் பாக்கலாமே."

"டாக்டரா? எதுக்கு? சுத்தமா இருந்தா தப்பா? எங்க தாத்தா கூட.."

"அவருக்கும் எதாவது ப்ராப்ளமோ என்னவோ.."

பிரதாப்புக்கு முதல் முறையாகக் கோபம் வந்தது. "யாருக்குப் ப்ராப்ளம்? உங்க பரம்பரையே பைத்தியம்", என்றான். மாலா மறுபடி அழத் தொடங்கினாள்.

பிரதாப் சற்று நேரம் சென்ற பின், "மாலா..இத பார். இப்பிடிப் பண்ணலாம். நாளைக்கு முழுசா குளிக்காம இருக்கேன். இருந்திட்டேன்னா டாக்டர் வேணாம்", என்றான்.

மாலா தலையாட்டினாள்.

******************************** 

மறுநாள் காலை பாட்டி கால் மேல் கால் போட்டு சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்து ராம ஜயம் எழுதிக் கொண்டிருந்தாள். வேலைக்காரி பெருக்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

பாட்டி வேலைக்காரியிடம், "வீட்டுக்கு மருமவ வந்தாச்சு..நீ அடுத்த மாசத்துல இருந்து வர வேண்டாம்", என்றாள்.

பிரதாப்பின் அம்மா அவனிடம், "குளிக்காம பல் தேய்க்குற?" என்று கேட்டாள்.

பிரதாப், "இன்னிக்குக் குளிக்கல", என்றான்.

சட்டென்று அறையில் அமைதி நிலவியது. வேலைக்காரி பெருக்குவதை நிறுத்தி விட்டாள். அம்மா கவலையுடன், "ஏண்டா? காய்ச்சலா?" என்றாள்.

"இல்லம்மா. சும்மா தான்."

பாட்டி, "மாலா எதாவது சொன்னாளா? மாலா..இங்க வாடி", என்றாள்.

மாலா நடுங்கிக் கொண்டே வந்தாள்.

"அவனக் குளிக்க வேண்டாம்னு சொன்னியா?"

"இல்ல பாட்டி."

"என்ன நொள்ள பாட்டி?!" என்றாள் பாட்டி.

பிரதாப்பின் அப்பா, "விடும்மா. தண்ணி மிச்சம்", என்றார்.

பாட்டி, "எவ்வளவு நேரம்னு பாப்போம். இவங்க தாத்தா இப்பிடித் தான். வீரமா குளிக்கலடினுவாரு. மதியத்துக்குள்ள சேர்ந்து குளிக்கலாம் வாடிம்பாரு", என்றாள்.

மதியம் நெருங்க நெருங்க பிரதாப்பிற்குத் தவிப்பாக இருந்தது. தலை இடிப்பது போல இருந்தது. சாப்பிட உட்கார்ந்தார்கள். பாட்டி இன்னும் மாலாவை முறைத்தவாறே இருந்தாள். "எங்க காலத்துல புருசனுக்குச் சரியா உக்கார்ந்து பேசக் கூட மாட்டோம்", என்றாள் உரத்து.

பிரதாப் எரிச்சலுடன், "பாட்டி..சும்மா இரு. உக்கார்ந்து பேசாமலே

எட்டு பிள்ள பெத்தாச்சுல்ல", என்றான்.

அவனுக்கு வியர்த்துக் கொட்டுவது போலிருந்தது. பெரும் பாலைவனத்தில் இருப்பதாகத் தோன்றியது. பாட்டி ஏதோ இன்னும் பேசிக் கொண்டிருந்தாள்.

மாலாவைப் பார்த்தான். அவள் மட்டும் நன்றாகக் குளித்துத் தலையில் பூ வைத்து இருந்தாள்.

சட்டென்று எழுந்தான். "நான் குளிக்கப் போறேன்", என்று விட்டு 

விடுவிடுவென்று பாத்ரூமுக்குப் போனான். 

மாலாவுக்குக் கண்கள் கலங்கின.

********************************

மறு நாள் மாலை மாலாவும் பிரதாப்பும் நுங்கம்பாக்கதாதில் இருந்த ஒரு பிரபல மனோதத்துவ டாக்டரின் க்ளினிக்கில் அமர்ந்து இருந்தார்கள்.

பிரதாப் யாருக்கும் தெரியாமல் ரகசியமாகப் போய் விட்டு வர 

எண்ணியிருந்தான். டாக்டரின் நுழைவு அறையில் இவ்வளவு பேர் அமர்ந்து இருப்பார்கள் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. கிட்டத்தட்ட இருபது பேர் மடக்கு நாற்காலிகளில் அமர்ந்து இருந்தார்கள்.

எல்லோரும் அமைதியாக இருந்தார்கள்.

பிரதாப்புக்குத் தெரிந்தவர்கள் யாராவது பார்த்து விட்டால் என்ன

செய்வது என்று கவலையாக இருந்தது. அப்படி யாராவது பார்த்தால் மாலாவுக்குத் தான் பிரச்னை என்று சொல்லி விடத் திட்டம் தீட்டி இருந்தான்.

சுற்றி இருந்த எல்லோரையும் உற்றுக் கவனித்தான். முதலில்

மனோதத்துவ டாக்டர் அறையில் எல்லோரும் உளறிக் கொண்டும் கத்திக் கொண்டும் இருப்பார்கள் என்று நினைத்திருந்தான். கிட்டத்தட்ட சோட்டாணிக்கரை பகவதி கோவில் போல இருக்கும் என்று எதிர்பார்த்து இருந்தான். ஆனால் அறை அமைதியாக இருந்தது. யாரையும் பார்த்தால் மனநோய் கொண்டவர்கள் போல இல்லை. உண்மையில் ரிசப்ஷனிஸ்ட் மட்டுமே தலைவிரிகோலமாக கீழ்ப்பாக்கத்திலிருந்து தப்பித்து வந்தவள் போல இருந்தாள்.

ஒவ்வொருவராக டாக்டர் அறைக்குள் போய் வந்தார்கள்.

வெளியே வரும் போது சிரித்துக் கொண்டே வந்தார்கள். பிரதாப்புக்குச் சற்றுத் தைரியம் பிறந்தது.

பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்தவரிடம், "உங்களுக்கு என்ன ப்ராப்ளம்?", என்று கேட்டான்.

அவர் முறைத்தார்.

மாலா அவனை இடித்து, "பைத்தியக்காரத்தனமாப் பேசாதீங்க",

என்றாள்.

இப்போது எல்லோரும் திரும்பி அவளை முறைத்தார்கள்.

சில நிமிடங்கள் கழித்துப் பக்கத்தில் இருந்தவர், "நான் எனக்காக வரல. ஒரு ஃபிரண்டுக்காக வந்தேன்", என்றார்.

"ஓகோ"

அவர் பிரதாப்பிடம், "உங்களுக்கு என்ன ப்ராப்ளம்?" என்று  கேட்டார்.

"இல்ல..நானும் ஃபிரண்டுக்காகத் தான் வந்தேன்."

அவர்களுக்கு முன்னால் அமர்ந்திருந்தவர் திரும்பி, "இங்க

எல்லாருமே ஃபிரண்டுக்காகத் தான் வந்திருக்கோம்", என்றார்.

பிரதாப்பின் முறை வந்தது. இருவரும் டாக்டர் முன்னால்

உட்கார்ந்தார்கள்.

"என்ன விஷயம், சொல்லுங்க", என்றார் டாக்டர்.

மாலா, "இவர் ஒவ்வொரு நாளும் நிறைய முறை குளிக்கிறார்",

என்றாள்.

டாக்டர், "குணப்படுத்திரலாம்", என்றார்.

பிரதாப் அதிர்ச்சியுடன், "டாக்டர்..நான் சொல்றதக் கேளுங்க.

இதெல்லாம் ஒரு தப்பா..?" என்றான்.

"எவ்வளவு முறை குளிக்கிறீங்க?" 

"பத்து முறை தான்."

"சின்ன வயசுல இருந்தா?"

"இல்ல டாக்டர். இருபது வயசுல இருந்து.."

"குளிக்காம இருக்க முடியல..இல்லியா?"

பிரதாப் இல்லை என்று தலையாட்டினான்.

"சில டெஸ்ட் எடுக்கணும். உங்களுக்கு Obsessive Compulsive Disorder இருக்கலாம். கவலப்படாதீங்க. நான் குடுக்கிற மாத்திரை சாப்பிட்டா சீக்கிரமா குணமாயிடும்."

பிரதாப்புக்கு முகம் பேயறைந்தது போல ஆயிற்று.

டாக்டர் தொடர்ந்து, "நூத்துல அஞ்சாறு பேருக்கு வரது தான் இது. பரம்பரைல யாருக்காவது வந்தா உங்களுக்கும் வர ரிஸ்க் இருக்கு", என்றார்.

*******************************

மாலாவும் பிரதாப்பும் க்ளினிக்கை விட்டு வெளியே வந்தார்கள்.

நுங்கம்பாக்கம் ரயில் நிலையத்தை நோக்கி நடந்தார்கள்.

பிரதாப் மௌனமாக நடந்தான். மாலா, "ஃபீஸ் இவ்வளவு கேப்பாங்க தெரியாது", என்றாள். அவன் பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை. சாலை மஞ்சள் வெளிச்சத்தால் நிறைந்திருந்தது. அவன் தாண்டிப் போகும் வண்டிகளைப் பார்த்தவாறு வந்தான்.

மாலா அவன் கையைத் தொட்டு, "என் மேல கோபமா?" என்றாள்.

அவன் இல்லை என்று தலையாட்டினான். 

"கவலப்படாதீங்க..ஒரு மாசத்துலயே பலன் தெரியும்னாரே டாக்டர்."

அவன் சட்டென்று நின்றான். "நீ என்ன டைவர்ஸ் பண்ணிரு மாலா",என்றான்.

மாலா புன்னகையுடன், "அதுக்குள்ள போரடிக்குதா?" என்றாள்.

அவன் கண்களில் நீர் பளிச்சிட்டது. "டாக்டர் சொன்னாரு பாரு. 

பரம்பரையா வரலாமாம். நான் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டதே தப்பு", என்றான்.

மாலா, "வரலாம் தான சொன்னாரு. பிள்ளைங்கள குளிக்கவே விட மாட்டேன்..கவலப்படாதீங்க", என்று சிரித்தாள்.

"இல்ல மாலா..என்ன டைவர்ஸ் பண்ணிரு."   

"முதல்ல சரியாப் போகட்டும். அப்புறம் டைவர்ஸ் தான்", என்றாள்.

இருவரும் தொடர்ந்து நடந்தார்கள்.

"பாட்டி கிட்ட சொல்லணுமா?" என்று கேட்டாள் மாலா.

"வேண்டாம். பெரிய ரகளையாயிடும்", என்றான் அவன்.

**********************

கிட்டத்தட்ட ஒரு மாதம் கழித்து ஒரு நாள் மாலை வீட்டுக்குள் 

பிரதாப்பும் மாலாவும் வந்த போது பாட்டி, அம்மா, அப்பா மூவரும்

ஒரே சோபாவில் நெருக்கியடித்து அமர்ந்திருந்தார்கள். அவர்கள் முகத்தைப் பார்த்ததும் ஏதோ பிரச்னை என்று தெரிந்தது.

அப்பா, "ஏண்டா..எதோ டாக்டர் கிட்ட போறியாமே?" என்றார்.

பிரதாப், "இல்லியே", என்றான்.

அம்மா விசும்பலுடன், "ஐயோ..பொய் வேற சொல்றானே", என்றாள்.

"நுங்கம்பாக்கத்துல நீ ஸைக்கியாட்ரிஸ்ட் கிட்ட போன போது எங்க ஆஃபீஸ் சுப்பிரமணி பார்த்திட்டான்."

பிரதாப் கவலையுடன், "அவர் அங்க எதுக்கு வந்தாராம்", என்று கேட்டான்.

"எதோ ஃபிரண்டுக்காகப் போனானாம். நீ ஏண்டா பைத்தியக்கார

டாக்டரெல்லாம் பாக்குற?"

பிரதாப், "மாலாவுக்கு தொண்ட கட்டு. அதான் போனோம்", என்றான்.

"ஏண்டா பொய் சொல்ற?"

பாட்டி, "ஏ மாலா..இங்க வாடி. டாக்டராண்ட போனீங்களா?" என்றாள்.

மாலா தயக்கத்துடன், "ஆமாம்", என்றாள்.

"எதுக்கு?"

"இவருக்குத் தான்."

அம்மா மாலாவை முறைத்தாள்.

பாட்டி எழுந்து நின்றாள். தன் இரும்பு போன்ற கைகளைத் தூக்கிச் சோம்பல் முறித்தாள். "அதான் இவன் கொஞ்ச நாளா கம்மியாக் குளிக்கிறானா?" என்று கேட்டாள்.

"ஆமாம் பாட்டி." 

அம்மா, "அடிப் பாவி..எம் புள்ளயப் பைத்தியமாவே ஆக்கிட்டீங்களே", என்றாள்.

"தா..சும்மா கிட", என்றாள் பாட்டி.

தொடர்ந்து, "இவன் தாத்தாவும் அந்தக் காலத்துல எல்லா டாக்டரும் பாத்தாரு. அப்பல்லாம் மாத்திரை ஒண்ணுமில்லை. இப்ப இருக்கு. நல்லதாப் போச்சு", என்றாள்.

பாட்டி தங்கள் பக்கம் பேசியதும் பிரதாப்புக்கும் தைரியம் பிறந்தது.

"அம்மா, சும்மா பைத்தியம் அது இதுனாத. அங்க வர எல்லாரும் ரொம்ப டீஸன்ட். நீ வேணா வந்து பாரேன். ஜாலியா இருக்கும்", என்றான்.

மாலாவும் அவனும் அறைக்குள் சென்றார்கள். கதவைச் சார்த்தி விட்டு பிரதாப் அவளிடம் திரும்பினான். "பாட்டி வாழ்க", என்றான்.

"மெதுவாப் பேசுங்க."

அவன் அவளை நெருங்கி வந்து அணைத்தவாறு, "டைவர்ஸ் பண்ணலாமா?" என்றான்.

அவள் முகத்தைச் சுளித்தவாறு ஒரு எட்டுப் பின்னால் போனாள்.

"இப்பல்லாம் குளிக்கிறதே இல்லையா? போய்க் குளிச்சிட்டு வாங்க."

***********************************************************

My new story, a Chola period Tamil historical novella, is at Tamil Story - ஒற்றாடல் 

 

    

.

The Political Class in a Democracy

I had never served in a public capacity anywhere - college board, or anything. Last year, my new apartment complex wanted to get a preliminary Management Committee (MC). I became a member, with the idea that I would write about the "political" experience in my blog.
After serving 8 months, in which we went through horrible times, and things got very personal (with slander and wild accusations), I left last December - because of work considerations. It became too personal to write about.
But, one thing I learnt has relevance to the wider world.
The MC was elected. It had around 9 members and the apartment complex had 75 owners. It is a small community, which the MC was supposed to represent.
But somehow, this whole idea that we were "representatives" - a smaller group just for convenience - went out the window as soon as we were formed into the committee. Mind you, there are no benefits or money to be had, by being in the MC. Yet, almost as soon as we formed a small group, this group started discussing its own "powers". The MC formed an identity. At one point, when I suggested that we should consult with the broader association for some decisions, some members asked me to have a "team spirit". That is, they saw ourselves as a team, with separate interests and concerns from the broader association. The association members were seen as people to be "managed" - by giving selective information - so that they could be kept in line. It was a struggle to keep meeting records, because some of the items discussed were meant to be "within us". I argued in vain that whatever we did had to be transparent to everyone in the association.
It is a remarkable dynamic, and it tells us something valuable about politics in a democracy. It tells us that a political class is formed as soon as we choose representatives. This class sees itself as long-suffering and victimized(as our PM seems to feel). It has contempt in many cases for the people represented. It also controls information and propaganda.
In a representative democracy, it is inevitable that this political class has more in common WITHIN itself, than those "outside". Therefore, the differences between the ADMK and DMK; the Congress and the BJP etc, that the media focuses on is not the story at all. The real story is the differences between the whole political class and the governed citizens, the rest of us.
I am not sure there is a way to combat this.
In national politics, of course, there is real money and power involved.
This is why front page coverage of (for example) cabinet reshuffles; or "the Left leaders and BJP leaders joining hands" or Working committee meetings never made sense to me. The front page coverages would be a lot more interesting, if they had different ways in which the political class is using power against the governed.
One of the prime examples of this class pulling together, is the 2G case - even though there seemed to be improprieties, NO Congress leader even allowed that they were in the wrong. There were not even hypothetical statements. The reason is obvious - they know that they have to look out for each other. This is also why nobody talks about dynastic politics anymore.
The only way is for exerting pressure on this class by civil society. That is not revolutionary or seditious. It is the only appropriate way to manage this class.